عربی
بروزرسانی: ۱۳۹۹ پنج شنبه ۱۳ شهريور
  • اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ
436: امام عليه السلام (در ستودن پشتكار گرفتن) فرموده است‏:
 
(1) كار اندك كه به آن ادامه داده شود بهتر است از كار بسيار كه خستگى آورد (اين فرمايش همان فرمايش دويست و هفتادم است با مختصر تفاوتى در لفظ كه شرح آن گذشت).
 
 
437: امام عليه السلام (درباره پيشرفت صفات) فرموده است‏:
 
(1) هرگاه در كسى صفت و خوى‏ شگفت آورنده ‏اى باشد (خواه نيك و خواه زشت) همانندهاى آن را منتظر باشيد (كه خوب تر خواهد بود اگر آن صفت خوب بوده و زشت تر اگر آن صفت زشت باشد).
 
 
438: امام عليه السلام به غالب ابن صعصعة پدر فرزدق (شاعر) در بين اينكه گفتگو مى‏ كردند فرمود:
 
(1) شتران بسيارت را چه كردى؟ غالب گفت: حقوق (مردم) آنها را پراكنده ساخت (در راه هاى خير مانند صدقه، زكات، صله رحم، اداء دين به كار رفت) آن حضرت عليه السلام (در ستودن اداء حقوق مردم) فرمود:
 
(2) اين پراكندگى ستوده ‏ترين راه هاى پراكنده شدن آن شتران است.
 
 
439: امام عليه السلام (در زيان نادانى به احكام دين) فرموده است‏:
 
(1) كسی كه بدون دانستن احكام دين داد و ستد كند در ربا (بهره دادن و گرفتن در وام كه حرام و موجب كيفر الهى است) فرو رود (گرفتار شود).
 
 
440: امام عليه السلام (در زيان ناسپاسى) فرموده است‏:
 
(1) هر كس مصائب و اندوه هاى كوچك را بزرگ شمارد خداوند او را به بزرگ هاى آنها گرفتار گرداند (زيرا بزرگ شمردن اندوه كوچك دليل بر راضى نبودن به قضاء و قدر الهى است كه مستلزم مستعد بودن براى فزونى بلاء و اندوه است، ولى اگر آدمى بر مصيبت و اندوهى كه پيش مى ‏آيد خدا را سپاسگزار باشد آماده براى دفع آن شود).
 
ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام)
موارد مرتبط حکمت ها: 466 تا 472 حکمت ها: 461 تا 465 حکمت ها: 456 تا 460 حکمت ها: 451 تا 455 حکمت ها: 446 تا 450 حکمت ها: 441 تا 445 حکمت ها: 431 تا 435 حکمت ها: 426 تا 430 حکمت ها: 421 تا 425 حکمت ها: 416 تا 420