عربی
بروزرسانی: ۱۴۰۰ دوشنبه ۳ آبان
  • اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّهِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلي آبائِهِ في هذِهِ السّاعَة وَ في كُلِّ ساعَة وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً وَ ناصِراً وَ دَليلاً وَ عَيْناً حَتّي تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً
421: امام عليه السلام (در زيان مال حرام) فرموده است‏:
 
(1) بزرگترين پشيمانی هاى روز قيامت پشيمانى و افسوس مردى است كه دارایى را از راه حرام به دست آورده و آن را مردى به ارث برد و در طاعت و بندگى خدا به كار برد و به سبب آن داخل بهشت گردد و به دست آورنده دارایى حرام داخل آتش.
 
 
422: امام عليه السلام (در زيان تلاش بسيار) فرموده است‏:
 
(1) زيانكارترين مردم در داد و ستد و نوميدترين آنها در كوشش و تلاش مردى است كه براى رسيدن به آرزوهاى خود بدنش را كهنه گرداند (خويش را پير نموده عمر بسر برد) و قضاء و قدرها او را به اراده و خواستش يارى نكرده (به آرزوهايش نرسيده) پس با حسرت و دريغ از دنيا برود و با گناهانش (كه از تلاش بسيار باو رسيده) بآخرت وارد شود.
 
 
423: امام عليه السلام (درباره روزى) فرموده است‏:
 
(1) روزى دو جور است: يكى تو را مى ‏جويد و ديگرى را تو مى ‏جويى، پس کسی که دنياخواه باشد (براى روزى خود را به رنج اندازد) مرگ او را مى ‏طلبد تا از دنيا بيرونش برد، و کسی که آخرت خواهد (به طاعت و بندگى مشغول بوده و بيش از نياز براى روزى تلاش نكند) دنيا او را مى ‏طلبد تا او از آن روزى خود را تمام بستاند (خلاصه روزى جوياى طالب آخرت و دنياخواه جوينده روزى است).
 
 
424: امام عليه السلام (درباره پاره ‏اى از خوهاى خدادوستان) فرموده است‏:
 
(1) دوستان خدا آنانند كه به باطن (نيست شدن) دنيا بنگرند هنگامی كه مردم به ظاهر (زينت و آرايش) آن مى ‏نگرند، و به پايان آن بپردازند (توشه سفر مرگ آماده نمايند) هنگامی كه مردم به امروز آن مى ‏پردازند (در صدد به دست آوردن كالاى آنند)
 
(2) پس مى‏ ميرانند از دنيا آنچه را كه مى ‏ترسند ايشان را بميراند (از آنچه سبب عذاب و كيفر الهى است دورى مى ‏نمايند) و رها می كنند از آن آنچه را كه مى ‏دانند ايشان را رها خواهد نمود (به كالاى آن دل نمى ‏بندند چون مى ‏دانند از ايشان جدا خواهد شد) و مى ‏بينند كه بسيار بهره بردن ديگران از دنيا كم بهره بردن است (نسبت به بهره آخرت) و دريافتنشان دنيا را (موجب) از دست دادن (سعادت جاويد) است،
 
(3) ايشان دشمنند آن را كه مردم با آن آشتى هستند و آشتى هستند آن را كه مردم با آن دشمنند (از خواهش نفس دورى گزيده و در برابر آن ايستادگى مى‏ نمايند)
 
(4) به سبب ايشان كتاب دانسته شد (مردم به احكام قرآن پى بردند) و با آن كتاب آنها شناختند، و به ايشان كتاب بر جا ماند (از تغيير و تبديل و كم و زياد شدن محفوظ ماند) و با آن كتاب آنها بر پا ماندند (آنچه داشتند از آن گرفتند)
 
(5) اميد و آرزويى بالاتر از اميدشان (پاداش خداوند سبحان) و ترسى بالاتر از ترسشان (كيفر الهى) نمى ‏بينند.
 
 
425: امام عليه السلام (درباره به ياد مرگ بودن) فرموده است‏:
 
(1) به ياد داشته باشيد بريده شدن لذت ها و خوشی ها و بر جا ماندن گناهان را (به ياد مرگ باشيد كه با رسيدن آن خوشی هاى چند روزه از بين مى ‏رود و كيفر گناهان همواره مى‏ ماند).
 
ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام)
موارد مرتبط حکمت ها: 466 تا 472 حکمت ها: 461 تا 465 حکمت ها: 456 تا 460 حکمت ها: 451 تا 455 حکمت ها: 446 تا 450 حکمت ها: 441 تا 445 حکمت ها: 436 تا 440 حکمت ها: 431 تا 435 حکمت ها: 426 تا 430 حکمت ها: 416 تا 420