عربی
بروزرسانی: ۱۴۰۰ دوشنبه ۳ آبان
  • اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّهِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلي آبائِهِ في هذِهِ السّاعَة وَ في كُلِّ ساعَة وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً وَ ناصِراً وَ دَليلاً وَ عَيْناً حَتّي تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً
186: امام عليه السلام هنگامی كه به پليدى، كه بر مزبله و جاى سرگينى بود، گذر می كرد (در دل نبستن به كالاى دنيا) فرمود:
 
(1) اينست نتيجه آنچه به آن بخل داران بخل مى ‏ورزيدند (سيد رضى فرمايد:) و در خبر ديگرى است كه آن حضرت فرمود:
 
(2) اين آن چيزيست كه روز گذشته شما در آن كوشش و رغبت مى ‏نموديد.
 
 
187: امام عليه السلام (درباره از دست رفته) فرموده است‏:
 
(1) از مال تو آنچه تو را پند داد نرفته است (غصه زيان از دست داده را مخور، زيرا تو را تجربه مى ‏آموزد و تجربه همواره به كارت خواهد آمد).
 
 
188: امام عليه السلام (درباره به ستوه نيامدن از علم و دانش) فرموده است‏:
 
(1) إن هذه القلوب (تا آخر، اين فرمايش بى كم و زياد همان فرمايش هشتاد و نهم است كه ترجمه و شرحش گذشت).
 
 
189: امام عليه السلام هنگامی كه شنيد سخن خوارج را (كه مى‏ گفتند) حكم و فرمانى نيست مگر براى خدا (در نادرستى گفتارشان) فرموده است‏:
 
(1) سخن حق و درستى است كه از آن نتيجه باطل و نادرست مى ‏گيرند (شرح اين جمله در سخن چهلم در باب خطبه ‏ها گذشت).
 
 
190: امام عليه السلام درباره اوباش مردم فرموده است‏:
 
(1) آنها كسانى هستند كه چون گرد آيند پيشرفت می كنند و چون پراكنده گردند شناخته نشوند (تا براى تباهكاری شان به كيفر رسند. سيد رضى «رحمه الله» فرمايد:) و گفته شده است: بلكه امام عليه السلام فرموده:
 
(2) آنها كسانى هستند كه چون گرد آيند زيان دارند (زيرا كارها تعطيل می شود) و چون پراكنده شوند سود دارند، پس گفتند: زيان اجتماعشان را دانستيم سود پراكندگی شان چيست؟ فرمود:
 
(3) پيشه ‏وران به پيشه و كار خود بر مى‏ گردند و مردم به وسيله آنها سود مى ‏برند مانند بازگشتن بنّا به ساختمان و بافنده به كارگاه و نانوا به نانوایى خود.
 
ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام)
موارد مرتبط حکمت ها: 466 تا 472 حکمت ها: 461 تا 465 حکمت ها: 456 تا 460 حکمت ها: 451 تا 455 حکمت ها: 446 تا 450 حکمت ها: 441 تا 445 حکمت ها: 436 تا 440 حکمت ها: 431 تا 435 حکمت ها: 426 تا 430 حکمت ها: 421 تا 425