عربی
بروزرسانی: ۱۴۰۰ دوشنبه ۳ آبان
  • اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّهِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلي آبائِهِ في هذِهِ السّاعَة وَ في كُلِّ ساعَة وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً وَ ناصِراً وَ دَليلاً وَ عَيْناً حَتّي تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً
176: امام عليه السلام (در بعضى از صفات خود) فرموده است‏:
 
(1) (هيچ گاه) دروغ نگفتم و دروغ گفته نشدم (از پيغمبر اكرم دروغ نشنيدم، زيرا پيغمبر و امام منزه و آراسته از دروغ هستند) و گمراه نشدم و كسى به وسيله من گمراه نگشت.
 
 
177: امام عليه السلام (در زيان ستم) فرموده است‏:
 
(1) براى ستم پيشه فردا (روز رستخيز) دست گزى (از اندوه بی شمار) هست (چنان كه در قرآن كريم س 25 ى 27 مى ‏فرمايد: و يوم يعض الظالم على يديه‏؛ يعنى روزى كه ستمگر دست هاى خود را به دندان مى ‏گزد).
 
 
178: امام عليه السلام (درباره مرگ) فرموده است‏:
 
(1) كوچ كردن (رفتن از دنيا) نزديك است (پس خردمند كسى است كه توشه برداشته هنگام رسيدن مرگ آماده باشد).
 
 
179: امام عليه السلام (درباره رنج راه حق) فرموده است‏:
 
(1) هر كه براى حق چهره ‏اش را نمايان سازد (آن را كمك و يارى نمايد) نزد نادانان مردم تباه گردد (از آنها سخت آزار بيند، و در بعضى از نسخ نهج البلاغه جمله عند جهلة الناس بيان نشده پس معنى فرمايش امام عليه السلام چنين می شود: هر كه از حق اعراض و دورى كند هلاك و تباه گردد، چون دورى كننده‏ از كسى روى خويش به او متوجه نمايد).
 
 
180: امام عليه السلام (در ترغيب به شكيبايى) فرموده است‏:
 
(1) هر كه را شكيبایى رهایى نداد بی تابى او را تباه گرداند (زيرا پاداش شكيبایى را از دست داده به كيفر بی تابى گرفتار است).
 
ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام)
موارد مرتبط حکمت ها: 466 تا 472 حکمت ها: 461 تا 465 حکمت ها: 456 تا 460 حکمت ها: 451 تا 455 حکمت ها: 446 تا 450 حکمت ها: 441 تا 445 حکمت ها: 436 تا 440 حکمت ها: 431 تا 435 حکمت ها: 426 تا 430 حکمت ها: 421 تا 425