عربی
بروزرسانی: ۱۳۹۹ پنج شنبه ۲۳ مرداد
  • اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّهِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلي آبائِهِ في هذِهِ السّاعَة وَ في كُلِّ ساعَة وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً وَ ناصِراً وَ دَليلاً وَ عَيْناً حَتّي تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً
16: امام عليه السلام (در اعتماد نداشتن به تدبير و پايان بينى) فرموده است‏:
 
(1) كارها رام و پيرو احكام قضاء و قدر است به طوری كه (گاهى) تباهى در تدبير و پايان بينى مى‏ باشد (چون انسان به مصالح و مفاسد و اسرار و رازهاى قضاء و قدر آگاه نيست نبايستى به تدبير و انديشه خود دلبستگى داشته باشد چه بسا تدبير و انديشه سبب تباهى مى ‏گردد).
 
 
17: از امام عليه السلام (در زمان خلافتش سبب خضاب نكردن را به اين طريق) پرسيدند كه معنى فرمايش رسول خدا -صلى الله عليه و آله- كه فرموده تغيير دهيد پيرى را (ريش را رنگين نمایيد) و خود را بيهود مانند نسازيد، چيست؟ آن بزرگوار فرمود:
 
(1) اين سخن را پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود هنگامی كه (اهل) دين اندك بود پس (مسلمانان را امر نمود خضاب نمايند و بيهود نمانند چون آنها خضاب نمى‏ كردند، ولى) در اين زمان كه كمربند دين گشاده شده (اسلام در همه جا منتشر گرديده) و سينه خود را بر زمين نهاده (مستقر و پابرجا گشته) هر مردى به اختيار و اراده خود مى ‏باشد (مى‏ خواهد خضاب نمايد و مى‏ خواهد ننمايد، خلاصه امرى است مباح يعنى جایز و روا، نه واجب و مستحب، بله خضاب يك نوع زينت و آرايشى است، چنان كه در فرمايش چهارصد و شصت و پنج بيايد كه به اين نكته اشاره فرموده است).
 
 
18: امام عليه السلام (در نكوهش آرزوى دراز) فرموده است‏:
 
(1) هر كه دنبال آرزوى خود بشتابد و مهارش را رها كند مرگ او را مى ‏لغزاند (به آرزويش نرسيده مى ‏ميرد، پس در پى آرزوهاى دراز نرويد و از مرگ غافل نباشيد).
 
 
19: امام عليه السلام (درباره جوانمردان) فرموده است‏:
 
(1) از خطا و لغزش هاى جوانمردان بگذريد كه از آنان كسى نمى ‏لغزد مگر آنكه دست (لطف) خدا به دست او است كه او را (از آن لغزش) بلند مى ‏نمايد (موفق مى ‏سازد تا از آن خطا و زشتى باز گردد، خلاصه خداوند نيكوكاران را توفيق عطا فرمايد تا بر اصلاح خطاى خود بكوشند).
 
 
20: امام عليه السلام (در نكوهش ترس و شرمندگى بيجا و از دست دادن فرصت) فرموده است‏:
 
(1) ترس همراه زيان و شرمندگى پيوسته نوميدى است (رسول خدا صلى الله عليه و آله فرموده: الحياء حياءان حياء عقل و حياء حمق، فحياء العقل هو العلم و حياء الحمق هو الجهل. مجلسى «رحمه الله» در مجلد پانزدهم كتاب بحار الأنوار پس از نقل اين روايت از كتاب كافى مى ‏نويسد: فرمايش پيغمبر صلى الله عليه و آله دلالت می كند بر اينكه حيا بر دو قسم است يكى ممدوح و آن حيایى است كه ناشى از عقل و خردمندى است به اينكه شخص از چيزى شرمنده باشد كه عقل صحيح يا شرع به زشتى آن حكم كند مانند شرمندگى از گناهان و ناشايسته ‏ها، و ديگرى مذموم و آن حيایى است كه ناشى از حمق و بى‏ خردى است به اينكه شخص شرمنده شود از كارى كه عوام مردم آن را زشت پندارند و در واقع زشت نيست و عقل صحيح و شرع به آن حكم مى ‏نمايد مانند شرمندگى از پرسش مسائل علميه يا بجا آوردن عبادات شرعيه)
 
(2) و فرصت (وقت مناسب) مانند ابر گذرنده مى ‏گذرد، پس فرصت هاى نيكو را از دست ندهيد.
 
ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام)
موارد مرتبط حکمت ها: 466 تا 472 حکمت ها: 461 تا 465 حکمت ها: 456 تا 460 حکمت ها: 451 تا 455 حکمت ها: 446 تا 450 حکمت ها: 441 تا 445 حکمت ها: 436 تا 440 حکمت ها: 431 تا 435 حکمت ها: 426 تا 430 حکمت ها: 421 تا 425