عربی
بروزرسانی: ۱۳۹۹ پنج شنبه ۲۳ مرداد
  • اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّهِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلي آبائِهِ في هذِهِ السّاعَة وَ في كُلِّ ساعَة وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً وَ ناصِراً وَ دَليلاً وَ عَيْناً حَتّي تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً
حکت 11: امام عليه السلام (در نكوهش نداشتن و از دست دادن دوست) فرموده است‏:
 
(1) ناتوان ترين مردم كسى است كه از دوست يابى ناتوان باشد، و ناتوان تر از او كسى است كه از دست بدهد دوستى از ياران را كه به دست آورده (زيرا دوست يافتن آسان تر است از نگاه‏ داشتن او).
 
 
حکمت 12: امام عليه السلام درباره كسانى (عبدالله ابن عمر ابن خطاب و سعد ابن ابى وقاص و سعيد ابن عمرو ابن نفيل و اسامة ابن زيد و محمد ابن مسلمة و انس ابن مالك و ابو موسى اشعرى و اخنف ابن قيس و مانندان ايشان) كه از جنگيدن به همراهى آن حضرت (با دشمنان) كناره گيرى كردند فرموده است: 
 
(1) با حق (امام عليه السلام) همراهى ننمودند و باطل (معاويه) را كمك نكردند (اشاره به اينكه آنان كه باطل را يارى نمودند بهانه ‏اى دارند و آنان كه بى ‏طرفى اختيار نمودند عذرى ندارند، و يا اشاره است به بيهوده بودن وجود كسانی كه اثرى از حق و نشانه ‏اى از باطل در آنها نيست، و يا اشاره به آنست كه ايشان در شقاوت و گمراهى به عمرو ابن عاص و ديگران كه باطل را يارى نمودند نرسيده بودند).
 
 
حکمت 13: امام عليه السلام (در ترغيب به سپاسگزارى از نعمت هاى خداوند) فرموده است‏:
 
(1) هرگاه نمونه‏ هاى‏ نعمت ها به شما رسيد پس بازمانده آن را با كمى شكر و سپاس دور نسازيد (به اندك نعمتى كه رسيديد سپاسگزارى كنيد تا به بسيارى از آن برسيد، خداوند در قرآن كريم س 14 ى 7 مى ‏فرمايد: و إذ تأذن ربكم لئن شكرتم لأزيدنكم و لئن؛‏ يعنى اگر شكر نعمت بجا آوريد نعمت را براى شما مى ‏افزايم، و اگر ناسپاسى كنيد هر آينه عذاب من سخت است «كه گرفتار آن خواهيد شد»).
 
 
حکمت 14: امام عليه السلام (در اينكه خداوند بى ‏ياران را كمك می كند) فرموده است‏:
 
(1) كسی را كه خويشان بسيار نزديك (مانند برادر و عمو و دایى) رها كنند بيگانه بسيار دور براى (يارى و كمك) او خواهد رسيد (خداوند كسانى را مى ‏گمارد كه او را تنها نگذارند).
 
 
حکمت 15: امام عليه السلام (درباره گرفتاران) فرموده است‏:
 
(1) هر گرفتار فتنه و بلایى را نبايد سرزنش نمود (زيرا بسا شخص از روى اضطرار و ناچارى گرفتار شده پس سرزنش نمودن او روا نبود چون سودى ندارد، بلكه بايستى او را كمك و يارى نمود يا درباره ‏اش دعا كرد تا از آن رهایى يابد).
 
ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام)
موارد مرتبط حکمت ها: 466 تا 472 حکمت ها: 461 تا 465 حکمت ها: 456 تا 460 حکمت ها: 451 تا 455 حکمت ها: 446 تا 450 حکمت ها: 441 تا 445 حکمت ها: 436 تا 440 حکمت ها: 431 تا 435 حکمت ها: 426 تا 430 حکمت ها: 421 تا 425