عربی
بروزرسانی: ۱۳۹۹ پنج شنبه ۲۳ مرداد
  • اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّهِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلي آبائِهِ في هذِهِ السّاعَة وَ في كُلِّ ساعَة وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً وَ ناصِراً وَ دَليلاً وَ عَيْناً حَتّي تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً
حکمت 6: امام عليه السلام (در نكوهش خودبينى و سود صدقه و بخشش به بينوايان و در اينكه هر كس به پاداش و كيفر كردار خود مى ‏رسد) فرموده است:
 
(1) هر كه خودبين باشد خشم كننده بر او بسيار شود (زيرا خودبين مردم را خوار پندارد و به اين جهت همه بر او خشمگين گردند) 
 
(2) و صدقه دارويى است سودمند و شفا دهنده (زيرا صدقه دل را متوجه دهنده آن مى ‏نمايد و آن سبب شود كه خداى تعالى درد را از او دفع فرمايد، و از اين رو پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله فرموده است: داووا مرضاكم بالصدقة؛ يعنى بيمارانتان را به صدقه دادن معالجه و درمان نمایيد)
 
(3) و كردار بندگان در دنياشان در آخرت جلوی چشم هاشان است (زيرا آخرت سراى شهود است كه هر نهانى آشكار و ديده می شود، چنان كه خداوند متعال در قرآن كريم س 3 ى 30 مى ‏فرمايد: يوم تجد كل نفس ما عملت من خير محضرا و ما عملت من سوء تود لو أن بينها و بينه أمدا بعيدا؛ يعنى روزى كه هر كسى كار نيكویى كرده پيش روى خويش آشكار بيند، و بدى كه كرده آرزو نمايد كه اى كاش بين او و كار بدش مسافتى جدایى بود «اى كاش آن كار را بجا نياورده بود»).
 
 
حکمت 7: امام عليه السلام (در شگفتى آفرينش انسان) فرموده است:‏
 
(1) براى (آفرينش) اين انسان به شگفت آیيد (انديشه نمایيد تا به قدرت و توانایى آفريدگارش پى بريد كه او را طورى آفريده) كه با پيهى (چشم) مى ‏بيند، و با گوشتى (زبان) سخن مى ‏گويد، و با استخوانى (گوش) مى ‏شنود، و از شكافى‏ (بينى) نفس مى ‏كشد!!
 
 
حکمت 8: امام عليه السلام (در نكوهش دنيا) فرموده است‏:
 
(1) هرگاه دنيا به گروهى رو آورد نيكویی هاى ديگران را به ايشان به عاريه (نسبت) دهد، و هرگاه از آنها پشت گرداند نيكویی هاشان را از آنان مى ‏گيرد (چون كسى توانگر شود و به جایى برسد دنياپرستان نيكویی ها به او بندند، و اگر ناتوان و بينوا گردد كمالاتش را هم از ياد مى ‏برند).
 
 
حکمت 9: امام عليه السلام (در سود خوش رفتارى با مردم) فرموده است‏:
 
(1) با مردم چنان آميزش و رفتار نمایيد كه اگر در آن حال مرديد (در مفارقت و جدایى) بر شما بگريند، و اگر زنده مانديد خواهان معاشرت با شما باشند.
 
 
حکمت 10: امام عليه السلام (در عفو و گذشت از دشمن) فرموده است‏:
 
(1) هرگاه بر دشمنت دست يافتى پس بخشش و گذشت از او را شكر و سپاس (نعمت) توانایى بر او قرار ده (از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت شده: روز قيامت نداكننده ‏اى فرياد می كند هر كه را بر خدا اجر و پاداشى است بايستد، و نمى ‏ايستند مگر گذشت كنندگان، آيا نشنيديد فرمايش خداى تعالى را فمن عفا و أصلح‏ فأجره على الله (س 42 ى 40)؛ يعنى پس کسی که از دشمن بگذرد و بين خود و او اصلاح نمايد بر خدا است كه اجر و پاداش او را عطا فرمايد).
 
ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام)
موارد مرتبط حکمت ها: 466 تا 472 حکمت ها: 461 تا 465 حکمت ها: 456 تا 460 حکمت ها: 451 تا 455 حکمت ها: 446 تا 450 حکمت ها: 441 تا 445 حکمت ها: 436 تا 440 حکمت ها: 431 تا 435 حکمت ها: 426 تا 430 حکمت ها: 421 تا 425