عربی
بروزرسانی: ۱۳۹۷ دوشنبه ۲۷ اسفند
  • اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّهِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلي آبائِهِ في هذِهِ السّاعَة وَ في كُلِّ ساعَة وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً وَ ناصِراً وَ دَليلاً وَ عَيْناً حَتّي تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً
دعای چهارم: «الصَّلَاةُ عَلَى مُصَدِّقِی الرُّسُلِ»
- درود بر كسانيكه به پيغمبران ايمان آورده ‏اند -
 
(وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَیهِ السَّلَامُ فِی الصَّلَاةِ عَلَى أَتْبَاعِ الرُّسُلِ وَ مُصَدِّقِیهِمْ:)
دعاى چهارم از دعاهاى امام علیه السلام است در درود بر پیروان پیغمبران و ایمان آورندگان به ایشان:
 
(1) اللَّهُمَّ وَ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ وَ مُصَدِّقُوهُمْ مِنْ أَهْلِ الْأَرْضِ بِالْغَیبِ عِنْدَ مُعَارَضَةِ الْمُعَانِدِینَ لَهُمْ بِالتَّكْذِیبِ وَ الِاشْتِیاقِ إِلَى الْمُرْسَلِینَ بِحَقَائِقِ الْإِیمَانِ‏
بار خدایا و پیروان پیغمبران و ایمان‌ آورندگان به ایشان (و اتباع الرّسل مبتداء است و خبر آن فاذكرهم منك است كه در جمله دوّم ذكر می‌ شود) از اهل زمین كه از روى غیب و پنهانى (در دل) ایمان آوردند (نه به زبان تنها مانند منافقین و مردم دو رو، و اینكه اهل زمین را اختصاص داده در صورتی كه اهل آسمان نیز ایمان آورده ‏اند براى آنست كه پیش از این درباره آنها دعاء فرموده است) در آن هنگام كه دشمنان به تكذیب و دروغ پنداشتن ایشان و معارضه نموده رو به‌ رو شدند، و آن هنگام كه (ایمان‌ آورندگان) به سبب حقایق ایمان به پیغمبران علاقه ‏مند بودند.
 
(2) فِی كُلِّ دَهْرٍ وَ زَمَانٍ أَرْسَلْتَ فِیهِ رَسُولًا وَ أَقَمْتَ لِأَهْلِهِ دَلِیلًا مِنْ لَدُنْ آدَمَ إِلَى مُحَمَّدٍ ـ صَلَّى اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ ـ مِنْ أَئِمَّةِ الْهُدَى، وَ قَادَةِ أَهْلِ التُّقَى، عَلَى جَمِیعِهِمُ السَّلَامُ، فَاذْكُرْهُمْ مِنْكَ بِمَغْفِرَةٍ وَ رِضْوَانٍ.
در هر روزگار و زمانی كه در آن پیغمبرى فرستادى‏ و براى اهل آن دلیل و راهنمایى گماشتى از زمان آدم تا محمّد صلّى الله علیه و آله از پیشوایان هدایت و رستگارى و جلوداران اهل تقوى و پرهیزكارى كه بر همه آنها سلام و درود باد، آنان را از خود به آمرزش و خوشنودى یاد فرما (تخصیص ده).
 
(3) اللَّهُمَّ وَ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ خَاصَّةً الَّذِینَ أَحْسَنُوا الصَّحَابَةَ وَ الَّذِینَ أَبْلَوُا الْبَلَاءَ الْحَسَنَ فِی نَصْرِهِ، وَ كَانَفُوهُ، وَ أَسْرَعُوا إِلَى وِفَادَتِهِ، وَ سَابَقُوا إِلَى دَعْوَتِهِ، وَ اسْتَجَابُوا لَهُ حَیثُ أَسْمَعَهُمْ حُجَّةَ رِسَالاتِهِ.
بار خدایا و به خصوص اصحاب و یاران محمّد (صلّى الله علیه و آله) آنان كه همراه بودن (با آن حضرت) را نیكو به پایان بردند، و آنان كه براى یارى او در جنگ شجاعت و دلاورى برجسته ‏اى آشكار ساختند، و او را یارى كردند، و به ایمان آوردن به او شتافتند، و به (پذیرفتن) دعوتش (از دیگران) پیشى گرفتند، و دعوت او را آن هنگام كه برهان رسالت‌ ها (پیغام‌ ها)ى خود را به گوششان رساند پذیرفتند.
 
(4) وَ فَارَقُوا الْأَزْوَاجَ وَ الْأَوْلَادَ فِی إِظْهَارِ كَلِمَتِهِ، وَ قَاتَلُوا الْآبَاءَ وَ الْأَبْنَاءَ فِی تَثْبِیتِ نُبُوَّتِهِ، وَ انْتَصَرُوا بِهِ. 
و در راه آشكار ساختن دعوت او (به راه حق) از زنان و فرزندان دورى نمودند، و در استوار كردن پیغمبرى او با پدران و فرزندان (خودشان) جنگیدند، و به واسطه وجود (با بركت) آن حضرت پیروز گردیدند.
 
(5) وَ مَنْ كَانُوا مُنْطَوِینَ عَلَى مَحَبَّتِهِ یرْجُونَ‏ تِجارَةً لَنْ تَبُورَ فِی مَوَدَّتِهِ.
و آنان كه محبّت و دوستى آن بزرگوار را در دل داشتند، و در دوستیش تجارت و بازرگانى (سعادت و نیكبختى) را آرزو داشتند كه هرگز كسادى در آن راه نمى‏ یابد.
 
(6) وَ الَّذِینَ هَجَرَتْهُمْ الْعَشَائِرُ إِذْ تَعَلَّقُوا بِعُرْوَتِهِ، وَ انْتَفَتْ مِنْهُمُ الْقَرَابَاتُ إِذْ سَكَنُوا فِی ظِلِّ قَرَابَتِهِ.
و آنان كه چون به عروه و دسته آن حضرت خود را آویختند (پیرو دین او گشتند) قبیله‏ ها(شان) از آنها دورى گزیدند، و چون در سایه خویشى با او جاى گرفتند (فرمانبر او گردیدند) خویشان با آنان خود را بیگانه پنداشتند.
 
(7) فَلَا تَنْسَ لَهُمُ اللَّهُمَّ مَا تَرَكُوا لَكَ وَ فِیكَ، وَ أَرْضِهِمْ مِنْ رِضْوَانِكَ، وَ بِمَا حَاشُوا الْخَلْقَ عَلَیكَ، وَ كَانُوا مَعَ رَسُولِكَ دُعَاةً لَكَ إِلَیكَ.
پس خدایا آنچه را كه براى تو و در راه تو از دست داده ‏اند براى ایشان فراموش مكن (جزاء و پاداش بسیار به آنان عطا فرما) و براى آنكه مردم را بر (دین) تو گرد آوردند، و براى (رضاى) تو با پیغمبرت (همراه بوده) دعوت‌ كنندگان به سوى تو بودند و ایشان را از خوشنودى (رحمت) خود خوشنود ساز.
 
(8) وَ اشْكُرْهُمْ عَلَى هَجْرِهِمْ فِیكَ دِیارَ قَوْمِهِمْ، وَ خُرُوجِهِمْ مِنْ سَعَةِ الْمَعَاشِ إِلَى ضِیقِهِ، وَ مَنْ كَثَّرْتَ فِی إِعْزَازِ دِینِكَ مِنْ مَظْلُومِهِمْ.
و ایشان را در برابر آنكه در راه تو از شهرها و خویشاوندان دورى گزیده از زندگى فراخ به تنگى و سختى رو آوردند (تا اینكه دین تو را گوشزد جهانیان نمودند) جزاء و پاداش ده، و (نیز) جزا ده آنها را كه در ارجمند ساختن دین خود مظلوم و ستم رسیده ‏شان را فراوان گردانیدى.
 
(9) اللَّهُمَّ وَ أَوْصِلْ إِلَى التَّابِعِینَ لَهُمْ بِإِحْسَانٍ، الَّذِینَ‏ یقُولُونَ: رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا وَ لِإِخْوانِنَا الَّذِینَ سَبَقُونا بِالْإِیمانِ‏ خَیرَ جَزَائِكَ.
بار خدایا بهترین پاداش خود را به تابعین و پیروان ایشان (پیروان صحابه پیغمبر از مهاجرین و انصار) كه نیكو كردارند برسان (این جمله اشاره است به قول خداى تعالى «سوره توبه، آیه 100»: وَ السَّابِقُونَ الاوَّلونَ مِنَ الْمُهاجِرینَ وَ الانْصارِ وَ الَّذینَ اتَّبَعُوهُمْ بِاحْسانٍ رَضىَ اللهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عنْهُ‏؛ یعنى پیشى‌ گیرندگان پیشینیان «در ایمان» از مهاجرین «كه از مكّه به مدینه آمدند» و انصار «اهل مدینه كه به پیغمبر گرویدند» و آنانكه به نیكى «به ایمان و طاعت» ایشان را پیروى كردند خدا از آنها خوشنود شد «طاعتشان را پذیرفت» و اینان هم از خدا خوشنود گردیدند «به پاداش خود رسیدند») آنان كه می‌ گویند: پروردگارا ما و برادران (ایمانى) ما را كه به ایمان بر ما پیشى گرفتند بیامرز.
 
(10) الَّذِینَ قَصَدُوا سَمْتَهُمْ، وَ تَحَرَّوْا وِجْهَتَهُمْ، وَ مَضَوْا عَلَى شَاكِلَتِهِمْ.
آن تابعین و پیروانی كه طریقه ایشان (صحابه) را قصد كردند و به آنجا كه آنان رو آوردند رو نمودند، و بر روش آنها رفتار كردند (در عقائد و گفتار و كردار پیرو آنها بودند).
 
(11) لَمْ یثْنِهِمْ رَیبٌ فِی بَصِیرَتِهِمْ، وَ لَمْ یخْتَلِجْهُمْ شَكٌّ فِی قَفْوِ آثَارِهِمْ، وَ الِائْتِمَامِ بِهِدَایةِ مَنَارِهِمْ.
آنان را در بینایى (عقائد و ایمان)شان شكى بر نگردانید، و در پیروى آثار و اقتداء به نشانه‏ هاى هدایت و رستگارى صحابه دو دلى آنها را نگران نساخت.
 
(12) مُكَانِفِینَ وَ مُوَازِرِینَ لَهُمْ، یدِینُونَ بِدِینِهِمْ، وَ یهْتَدُونَ بِهَدْیهِمْ، یتَّفِقُونَ عَلَیهِمْ، وَ لَا یتَّهِمُونَهُمْ فِیمَا أَدَّوْا إِلَیهِمْ.
در حالی كه یارى كننده و كمك دهنده ایشانند (به اینكه) دین آنان را پیروانند، و به راه آنها می‌ روند، و با ایشان یگانگى دارند (و در بین شان‏ اختلاف نیست كه یكى درباره صحابه گفتارى بگوید و دیگرى خلاف آن را بیان نماید) و در آنچه (اخبار و احكامى را) كه صحابه (از پیغمبر شنیده و) به آنها رسانده ‏اند تهمت بایشان نمی‌‌ زنند (در راستى بیان آنها شك نمی‌‌ نمایند).
 
(13) اللَّهُمَّ وَ صَلِّ عَلَى التَّابِعِینَ مِنْ یوْمِنَا هَذَا إِلَى یوْمِ الدِّینِ وَ عَلَى أَزْوَاجِهِمْ وَ عَلَى ذُرِّیاتِهِمْ وَ عَلَى مَنْ أَطَاعَكَ مِنْهُمْ. 
بار خدایا از امروز ما تا روز قیامت بر تابعین و زنان و فرزندانشان و بر هر كدام از ایشان تو را اطاعت نموده درود فرست (جمله و بر هر كدام از ایشان تو را اطاعت نموده، از قبیل عطف خاصّ است بر عامّ).
 
(14) صَلَاةً تَعْصِمُهُمْ بِهَا مِنْ مَعْصِیتِكَ، وَ تَفْسَحُ لَهُمْ فِی رِیاضِ جَنَّتِكَ، وَ تَمْنَعُهُمْ بِهَا مِنْ كَیدِ الشَّیطَانِ، وَ تُعِینُهُمْ بِهَا عَلَى مَا اسْتَعَانُوكَ عَلَیهِ مِنْ بِرٍّ، وَ تَقِیهِمْ طَوَارِقَ اللَّیلِ وَ النَّهَارِ إِلَّا طَارِقاً یطْرُقُ بِخَیرٍ. 
چنان درودى كه به سبب آن ایشان را از نافرمانى خویش نگه دارى، و در باغ‌ هاى بهشت خود براى آنها فراخى دهى، و آنان را از مكر شیطان باز دارى، و بر هر كار نیكى كه از تو كمك خواستند آنها را یارى فرمائى، و آنان را از پیشامدهاى شب و روز جز پیشامدى كه نیكى در آن باشد حفظ نمائى.
 
(15) وَ تَبْعَثُهُمْ بِهَا عَلَى اعْتِقَادِ حُسْنِ الرَّجَاءِ لَكَ، وَ الطَّمَعِ فِیمَا عِنْدَكَ وَ تَرْكِ التُّهَمَةِ فِیمَا تَحْوِیهِ أَیدِی الْعِبَادِ 
و چنان درودى كه به سبب آن ایشان را بر اعتقاد به امید نیكوى به تو و طمع و از در آنچه نزد تو است (روزى كه براى آنها مقدر ساخته ‏اى) و بر تهمت نزدن در آنچه (فراوانى نعمت) كه در دسترس بندگان است (نگویند چنین قسمت بر خلاف عدل است) برانگیزى.
 
(16) لِتَرُدَّهُمْ إِلَى الرَّغْبَةِ إِلَیكَ وَ الرَّهْبَةِ مِنْكَ، وَ تُزَهِّدَهُمْ فِی سَعَةِ الْعَاجِلِ، وَ تُحَبِّبَ إِلَیهِمُ الْعَمَلَ لِلْآجِلِ، وَ الِاسْتِعْدَادَ لِمَا بَعْدَ الْمَوْتِ 
تا آنان را خواهان به سوى (عبادت و بندگى) خود و ترس از (كیفر) خویش (بر اثر تقصیر در طاعات) باز گردانى، و در فراخى (زندگى) دنیا بى رغبت و پارساشان نمائى (به آن چشم ندوخته باشند كه از بندگى تو باز مانند) و عمل براى آخرت (خدمت به خلق) و آمادگى براى پس از مرگ (توبه از گناه و بندگى) را محبوب آنها گردانى.
 
(17) وَ تُهَوِّنَ عَلَیهِمْ كُلَّ كَرْبٍ یحِلُّ بِهِمْ یوْمَ خُرُوجِ الْأَنْفُسِ مِنْ أَبْدَانِهَا 
و هر اندوهى را كه روز بیرون شدن جان‌ ها از تنها روى می‌ دهد بر آنها آسان كنى.
 
(18) وَ تُعَافِیهُمْ مِمَّا تَقَعُ بِهِ الْفِتْنَةُ مِنْ مَحْذُورَاتِهَا، وَ كَبَّةِ النَّارِ وَ طُولِ الْخُلُودِ فِیهَا 
و از آنچه را كه آزمایش‌ هاى ترسناك (بسیار سخت) به میان می‌ آورد و از سختى آتش (دوزخ) و همیشه و جاوید ماندن در آن رهاییشان بخشى.
 
(19) وَ تُصَیرَهُمْ إِلَى أَمْنٍ مِنْ مَقِیلِ الْمُتَّقِینَ.
و (چنان درودى كه به سبب آن) ایشان را به جایگاه آسودگى (بهشت) كه آسایشگاه پرهیزكاران است روانه گردانى.
 
ترجمه و شرح صحیفه کامله سجادیه (فیض الاسلام)
موارد مرتبط دعای اول: ستایش نمودن خدای عزوجل دعای دوم: درود بر محمد و آل او دعای سوم: درود بر حمله (نگاه دارندگان) عرش دعای پنجم: دعاى آن حضرت براى خود و نزديكانش دعای ششم: دعاى آن حضرت هنگام بامداد و شام دعای هفتم: دعاى آن حضرت در مهمّات و سختي ها دعای هشتم: دعاى آن حضرت در پناه بردن به خدا دعای نهم: دعاى آن حضرت در آرزو داشتن به آمرزش دعای دهم: دعاى آن حضرت در التجاء به خداى تعالى دعای یازدهم: دعاى آن حضرت در عاقبت به خيری‌ ها