عربی
بروزرسانی: ۱۴۰۱ دوشنبه ۱۲ ارديبهشت
  • اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّهِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلي آبائِهِ في هذِهِ السّاعَة وَ في كُلِّ ساعَة وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً وَ ناصِراً وَ دَليلاً وَ عَيْناً حَتّي تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً
خطبه دویست و بیست و پنجم:
 
از سخنان آن حضرت عليه السلام است‏:
 
ذعلب يمانى از احمد بن قتيبه از عبدالله بن يزيد از مالك ابن دحيه روايت كرده كه او گفت: ما نزد اميرالمؤمنين عليه السلام بوديم كه سخن از اختلاف مردم (نيكى و بدى اندام و اخلاق و رفتارشان) پيش آمد، آن بزرگوار فرمود:
 
(1) مبدأ طينت ها و سرشت هاشان بين آنها جدایى انداخته (سبب اختلاف آنان گوناگون بودن عناصر بوده كه از آنها به وجود آمده و آفريده شده ‏اند) و اين براى آنست كه ايشان قطعه و تكه‏ اى بودند از زمين شور و شيرين و خاك درشت و نرم (خلاصه گوناگون بودنشان بر اثر نطفه‏ هاى تركيب شده است از غذاهايى كه در جاهاى مختلف روييده) پس ايشان به اندازه نزديك بودن زمينشان (جاى روييدن غذايى كه نطفه آنها از آن تركيب شده) با هم نزديك (و همخو) هستند، و به قدر اختلاف و جدایى آن زمين (در اوصاف) با هم فرق دارند،
 
(2) (پس بنابراين گاهى می شود كه) نيكو منظر كم عقل، و بلندقد كوتاه همت، و نيكو كردار زشت رو، و كوتاه قامت دورانديش، و نيكو طبيعت خصلت بد بر خود بسته، و حيران و سر گشته دل و پريشان عقل خوش زبان تيز دل (دانا و بينا) است.
 
ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام)
موارد مرتبط خطبه 1: خطبه ای درباره آفرينش آسمان و زمين و آدم خطبه 2: خطبه ای پس از بازگشت از صفّين خطبه 3: خطبه معروف به شِقشِقيّه خطبه 4: خطبه ای بعد از كشته شدن طلحه و زبير خطبه 5: خطبه ای بعد از وفات پيامبر (صلى الله عليه و آله) در خطاب به عباس و ابوسفيان خطبه 6: خطبه ای در هنگامی كه از ایشان خواستند طلحه و زبير را دنبال نكند خطبه 7: خطبه ای در مذمت مريدان شيطان خطبه 8: خطبه ای براى برگرداندن زبير به بيعت خطبه 9: خطبه ای در وصف خود و دشمنانش در جمل خطبه 10: خطبه ای در تحريك شيطان نسبت به اهل جمل و عواقب وخيم آن